പൂമുഖം
രുദിര കാളിതന് പുരാണ ഭൂമിയില്
പരദേശത്തുനിന്നൊരു പിറാവുപോല്
പറവന്നുതാം പരമ സ്നേഹമേ
പല നൂറ്റാണ്ടായ് മകുട മോഹത്തിന്
മരണ ശംഖൊലി മുഴങ്ങുമീ മണ്ണില്
ജനകനില്ലാതെ ജനനിയില്ലാതെ
കുലവും ജാതിയും മതവുമില്ലാതെ
തെരുവില് വാവിട്ടു കരയും ജീവനെ
ഇരുകയ്യാല് വാരിയെടുത്തു ചുംബിയ്ക്കും
മഹാകാരണ്യത്തിന് മനുഷ്യ രൂപമേ
ഒരു വെളിച്ചത്തിന് വിഭള ജീവിതം
വെറുമൊരു ചാരകഥയെന്നുന്നുള്ള
തിമിരകാലത്തിന് അടിമയായ ഞാന്
നറുമുലപ്പാലില് അലക്കിയ നിന്റെ തിരുവസ്ത്രത്തുമ്പില്
നിണം പുരണ്ടൊരെന് കരം തുടച്ചോട്ടെ
മഹാപരിത്യാഗം മറന്ന ഭാരതം
മദര് തെരേസയെ മറക്കുമെങ്കിലും
മദര് തെരേസയ്ക്ക് മരണമുണ്ടെങ്കില്
മരണമല്ലയോ മഹിത ജീവിതം...
അഭിപ്രായങ്ങളൊന്നുമില്ല:
ഒരു അഭിപ്രായം പോസ്റ്റ് ചെയ്യൂ